Nektarin

Nektarin Hakkında Genel Bilgi

Nektarin (Prunus persica), Gülgiller (Rosaceae) familyasına ait, yaz aylarında tüketilen, besin değeri ve ekonomik önemi yüksek bir meyve türüdür. Nektarin, botanik olarak şeftalinin tüysüz kabuklu bir varyetesi olup ayrı bir tür değildir. Ana vatanının Doğu Asya ve Çin olduğu kabul edilmektedir. Tarih boyunca uzun yaşam ve ölümsüzlük sembolü olarak anılmıştır.

Nektarin ağacı ılıman ve sıcak iklimleri seven, ortalama 25–30 yıl yaşayabilen bir meyve ağacıdır. Çok uzun ömürlü değildir ve genellikle 6–7 metre boya ulaşır. Yaprakları uzun, ucu sivri, koyu yeşil ve tüysüzdür. İlkbaharda açan pembe renkli çiçekleri oldukça gösterişlidir.

Nektarin meyvesi bol sulu, tatlı ve aromatik yapıya sahiptir. En belirgin özelliği, kabuğunun tüysüz ve parlak olmasıdır. Çekirdeği tek ve serttir. Çekirdeğin etten ayrılma durumuna göre:

Yarma nektarin (çekirdek kolay ayrılır)
Et nektarini (çekirdek ete yapışıktır)

olarak sınıflandırılır. Yarma nektarinler genellikle taze tüketimde tercih edilir.

Önceleri botanik adı nedeniyle anavatanının İran veya Kafkasya olduğu düşünülse de, yapılan araştırmalar yabani nektarinin bu bölgelerde bulunmadığını ortaya koymuştur. Günümüzde nektarinin Doğu Asya ve Orta Çin kökenli olduğu kesinlik kazanmıştır.

Nektarin, dünya genelinde geniş bir yetişme alanına sahiptir. Avrupa’da İngiltere ve kuzey ülkeleri dışında hemen her bölgede yetiştirilmektedir. Amerika’ya 16. yüzyılda İspanyollar tarafından götürülmüş; günümüzde Kuzey ve Güney Amerika, Avustralya ve Yeni Zelanda’da yaygın olarak üretilmektedir. Afrika’da da üretim alanları hızla artmaktadır.

Dünya genelinde başlıca nektarin üreticisi ülkeler; İtalya, ABD, Çin, Yunanistan, İspanya, Fransa, Rusya, Türkiye, Meksika ve Arjantin’dir.

100 gram taze nektarinde ortalama olarak:

7–12 g doğal şeker
B grubu vitaminleri (Tiamin, Riboflavin, Niasin)
2–20 mg C vitamini
A ve B vitaminleri bulunur

Nektarin Anaçları

GF 677 (Şeftali × Badem Melezi)

Kuvvetli gelişim gösteren bir anaçtır. Kireçli, yüksek pH’lı ve zayıf bünyeli topraklara son derece dayanıklıdır. Yeniden dikim alanları için uygundur. Kök ur nematodlarına hassas olduğundan ağır ve su tutan topraklarda önerilmez. Meyve verimi ve kalitesini artırıcı etkiye sahiptir.

Cadaman

GF 677’ye yakın kuvvette gelişir. Ağır bünyeli topraklara ve kök ur nematodlarına daha dayanıklıdır. Kireçli ve yüksek pH’lı topraklara orta derecede tolerans gösterir.

GxN 15 (Garnem)

Kireçli ve ağır topraklara uyum sağlayabilen, demir klorozuna ve kök ur nematodlarına dayanıklı bir anaçtır. Yeniden dikim alanlarında güvenle kullanılabilir. Meyve verimi ve kalitesi üzerine olumlu etkilidir.

Kireç oranı yüksek topraklarda badem kökenli anaçlar, nispeten ağır topraklarda ise erik anaçları tercih edilerek nektarin yetiştiriciliğinde başarı artırılabilir.

Nektarin İçin İklim ve Toprak İstekleri

İklim İstekleri

Nektarin yetiştiriciliğini sınırlayan başlıca faktörler; Düşük kış sıcaklıkları, Kış soğuklama ihtiyacı, İlkbahar geç donları ve Yetersiz yaz sıcaklığıdır. Kış sıcaklığının –18 / –20 °C’ye düştüğü bölgelerde gözler ve sürgünler zarar görür. Erken çiçek açtığı için ilkbahar geç donlarına karşı hassastır. Yaz sıcaklığının düşük olduğu bölgelerde meyve olgunlaşması gecikir ve verim düşer.

Toprak İstekleri

Nektarin; derin, süzek, kumlu-tınlı, alüviyal ve çabuk ısınan toprakları tercih eder. Toprak pH’sı 6–7 arasında olmalıdır. Kumlu topraklarda yeterli sulama ve dengeli gübreleme ile başarılı sonuçlar alınabilir.

Ağır killi ve drenajı zayıf topraklarda gelişme zayıflar; zamklanma, yaprak sararması ve mantari hastalıklar sık görülür.